غربال های مولکولی کربن می توانند به طور همزمان اکسیژن و نیتروژن هوا را جذب کنند و ظرفیت جذب آنها با افزایش فشار افزایش می یابد. علاوه بر این، در فشار یکسان، تفاوت معنی داری در ظرفیت جذب تعادلی اکسیژن و نیتروژن وجود ندارد. بنابراین، دستیابی به جداسازی مؤثر اکسیژن و نیتروژن تنها بر اساس تغییرات فشار دشوار است. با این حال، با در نظر گرفتن بیشتر نرخ جذب، ویژگی های جذب اکسیژن و نیتروژن را می توان به طور موثر تشخیص داد.
مولکول های اکسیژن از نظر قطر کوچکتر از مولکول های نیتروژن هستند و بنابراین صدها بار سریعتر منتشر می شوند. در نتیجه غربال‌های مولکولی کربن خیلی سریع اکسیژن را جذب می‌کنند و در حدود یک دقیقه به بیش از 90 درصد جذب می‌رسند. در این مرحله، ظرفیت جذب نیتروژن تنها حدود 5 درصد است، به این معنی که جذب عمدتاً اکسیژن است و بقیه عمدتاً نیتروژن است. بنابراین، اگر زمان جذب ظرف یک دقیقه کنترل شود، در ابتدا می توان اکسیژن و نیتروژن را از هم جدا کرد. به عبارت دیگر، جذب و دفع از طریق اختلاف فشار حاصل می‌شوند: جذب زمانی که فشار افزایش می‌یابد، و دفع زمانی رخ می‌دهد که فشار کاهش یابد. تمایز بین اکسیژن و نیتروژن بر اساس تفاوت در نرخ جذب آنها است که با کنترل زمان جذب به دست می آید. با نگه داشتن زمان بسیار کوتاه، قبل از جذب نیتروژن، اکسیژن به طور کامل جذب می شود و فرآیند جذب را متوقف می کند.